حِجر حجر را با سنگ‌هاى ملّون و سياه و قرمز به طرز خوش نقاشى كرده‌اند ، بعضى را محرابى و بعضى را ترنجى ، در زير محراب تخته سنگ سياهى مفروش است و از اين سنگ‌هاى سياه غير معدنى ، به جهت جواز صلاة اهل تشيع ، « مرحوم حاجى سيد محمد باقر حجةالاسلام » ، تك تك در همه مطاف فرش كرده است ، و باقى مطاف از سنگ‌هاى مرمر خيلى با صفا مفروش است . مقام ابراهيم « مقام حضرت ابراهيم » بين « ركن حجر [ الاسود ] » و « ركن شامى » ، به فاصله بيست و شش ذراع چيزى كم - كه مطاف شرعى همين فاصله است - واقع گرديده تمام اين شش ذرع در سه ذرع ، جائى است . « 1 » نصف آن اطاقى است كه « مطوفين مكه » ، آنجا را قبر و مدفن « حضرت خليل الرحمن » به خرج داده ، و براى مردم زيارت « حضرت ابراهيم » مىخوانند ! ليكن صحيح اين است كه سنگى كه در هنگام بناء خانه ، « حضرت خليل الرحمن » بر او مىايستاده است و آثار اقدام آن بزرگوار در او مىباشد ، در اينجا است ، روى او مثل صندوق پوش ، چيزى گذارده‌اند و پوشانيده‌اند ، از ماهوت و مفتول دوزى ، در او هم قفل بزرگى زده‌اند و حلقه‌اى از نقره دارد ، مردم عوام دست‌هاى خود را ميان آن حلقه مىكنند و تبرك مىجويند . نصف ديگر آن سه ذرع در سه ذرع مىباشد ، جائى است كه بايد نماز طواف واجب را در آنجا همه مردم بكنند ، ميان « مقام » سه قطعه سنگ سياه « مرحوم حجةالاسلام » در عرض فرش كرده‌اند ، و يك قطعه هم در سر اين سه قطعه انداخته‌اند ، كه تقريباً تمام اين صحن به همين سنگها فرش شده است ، مگر كمى از پايين كه با سنگ مرمر مفروش است ، دو ستون سنگى هم در دسته اين بناء واقع است ، تقريباً سه ذرع هم ارتفاع اين

--> ( 1 ) - يعنى مكانى است .